Wendy Boumans

Krefelderstrasse 258 / 47877 Willich / T. (0031) 6 46 27 33 21 / E. wendy@gentilecoaching.nl

© 2019 Created by Gentile Coaching

Mijn hoofd is vol!

March 26, 2019

Ken je dat gevoel? Dat je hoofd op springen staat, je je hersenpan hoort kraken en dat je het gevoel hebt dat je de over elkaar heen buitelende gedachtes aan je oren eruit kunt trekken? Nee? Dan hoor ik graag je geheim! Zo ja, dan volgt hier een feest der herkenning voor jou, waarschijnlijk ;)!

 

De afgelopen maanden zijn er heel veel nieuwe dingen op mijn pad gekomen. Leuke, spannende en absoluut mooie, nieuwe dingen, die tegelijkertijd ook veel energie en aandacht vragen van mijn hersenpan. Zo ben ik verhuisd, aan een nieuwe baan begonnen, een opleiding gestart, is Gentile groeiend én heb ik een nieuwe liefde die niet even naast de deur woont. Niks te klagen, he?! En dat is het hem ook net, haha. Ik wil dit helemaal geen klaagzang laten zijn, maar ik heb soms het gevoel niet meer te kunnen ademen en op de automatische piloot mijn ding te doen. Ik ga van de ene afspraak naar de andere, werk, coach, sjees op en neer naar Duitsland en probeer tussendoor nog wat tijd voor vrienden, familie en sport te maken. Ik weet van mezelf dat er op zo'n momenten in mijn leven allerlei stemmetjes in mijn hoofd komen die het me extra moeilijk maken. Die vragen gaan stellen, die me willen beschermen en dat deeltje in mij dat staat voor onzekerheid, komt opnieuw in zijn roze tutu op de voorgrond dansen. Dat wil ik niet! Wat wil ik dan wel?

 

Ik zei het laatst tegen een aantal mensen in mijn omgeving; ik wil me gewoon "lekker" voelen. Energie hebben voor alles wat er op mijn pad komt, genieten van de nieuwe liefde en alle leuke nieuwe mensen die ik daardoor ontmoet, fluitend naar mijn werk gaan en met alle liefde, vrolijkheid en positiviteit lachyogaworkshops geven en mensen coachen. Ohja, ik wil ook nog tijd hebben voor al die lieve pareltjes om me heen. Zo gezegd, zo gedaan, zou je denken...

Toch duurde deze periode van een vol hoofd nu langer dan ik van mezelf gewend was. Ik verzuchtte tegen de mensen om me heen dat het me niet lukte om mezelf eruit te praten en hun antwoord was eigenlijk unaniem; "waarom laat je het er niet gewoon even zijn"? Euh.. omdat de sluizen dan helemaal open gaan en ik geen idee heb hoe ik het dan allemaal moet regelen? Omdat ik dat eigenlijk helemaal niet wil voelen. Omdat ik geen reden heb om het er gewoon te laten zijn, want dat is ondankbaar.

Totdat ik me ervan bewust werd dat ik mijn verzet en weerstand heel veel voeding gaf aan de negatieve gedachtestroom door er zo mee bezig te zijn. Ik werd me er opnieuw van bewust dat "het er gewoon even laten zijn", voor rust en ruimte zorgt. Plaats maakt voor nieuwe, meer helpende gedachten. Huilen, tranen opdrogen en voelen dat het echt oplucht. Eens even heel hard schreeuwen in de auto of meebléren met mijn favoriete band. De natuur in, negatieve gedachtes opschrijven en in brand steken of in een steen blazen en heel ver weg gooien in een beek of vijver. In gesprek gaan met de mensen om me heen, mezelf toestaan om emotioneel te zijn... Dat heeft mij geholpen de afgelopen weken en heeft ervoor gezorgd dat ik langzaamaan weer meer echt lach, mezelf weer een beetje beter heb leren kennen én ik weer iets milder voor mezelf ben geworden. Ik weet inmiddels dat recht er doorheen beter werkt dan uit willen wijken of er langs willen lopen. Ik weet inmiddels dat lief zijn voor mezelf mag en kan. En ik weet inmiddels ook dat het altijd weer licht wordt...

 

Hoe doe jij dat? Op welke manier maak jij rust en ruimte in je hoofd? Vind je dat moeilijk? Je bent heel welkom om samen met mij jouw weg te zoeken. Jouw weg naar positieve, helpende gedachtes. 

 

- Je bent het waard! -

 

 

Deel op Facebook
Deel op Twitter
Please reload

Recente berichten

April 3, 2019

March 26, 2019

December 21, 2018

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload