Wendy Boumans

Krefelderstrasse 258 / 47877 Willich / T. (0031) 6 46 27 33 21 / E. wendy@gentilecoaching.nl

© 2019 Created by Gentile Coaching

Stilte.... met een orkaan in je hoofd en hart. Hoe dan?!

July 23, 2018

Al een paar keer in de afgelopen jaren bedacht ik me dat ik eens een retraite zou willen proberen, maar de retraites die ik tegenkwam vond ik of heel prijzig, of te zweverig, of te vrouwgericht, of... Nou ja, in ieder geval leek er op dat moment niet echt iets op mijn pad te komen. Het plan was er wel en zat in mijn achterhoofd. Een paar weken geleden, besloot ik opnieuw eens te gaan surfen op het wereldwijde web en stuitte ik op de website van humanawakening.org. Een yoga, meditatie en stilteretraite in een bosgebied in Overijssel. Het programma sprak me aan (yoga en meditatie) en die stilte.. euh dat zou ook best fijn zijn, toch? Daarnaast was het ook nog eens betaalbaar en te overzien qua tijd (vrijdagmiddag- zondagmiddag). Ik besloot me aan te melden en afgelopen weekend was het zover.

 

"Een retraite is meestal een aangename en altijd een bijzondere ervaring waarna we weer wijzer naar huis gaan. Reken erop dat je ervaringen anders zullen zijn dan je verwachtingen. Door niet te veel te verwachten, kunnen we ontspannen en open de retraite ingaan en verrassende en nieuwe dingen meemaken". Dit stond geschreven in een informatie mail die ik ontving na de aanmelding. Geen verwachtingen? Ik ging daar toch zeker eens even álle antwoorden krijgen op álle vragen die mij de laatste tijd zo bezighouden en voor een orkaan aan gedachtes zorgen? Ik wist het opeens allemaal niet meer zo goed hoor; waarom had ik dit ook weer bedacht?

 

 

Omdat Overijssel best een eindje weg is en ik al zoveel mogelijk ontspannen aan wilde komen, vertrok ik al op donderdag richting Zwolle. Ik merkte dat mijn hoofd overuren maakte en alleen aankomen in het hotel voelde helemaal niet vrij en fijn, het voelde als een dikke deken van beton die over me heen werd gegooid. Het vrije gevoel van de heenreis in de auto met een fijn muziekje was ver te zoeken. Ik besloot de stad in te gaan om iets te eten en de stad een beetje te verkennen. (Leuk, Zwolle!)

Nadat ik iets gegeten had ben ik terug naar het hotel gegaan en heb ik mijn verdriet even gedeeld met een paar zonnetjes in mijn leven en besloot ik een biertje te gaan drinken op het hotelterras. Daar kwam ik in gesprek met een Duitse meneer die voor zijn werk in Nederland was. We raakten aan de praat en hoe dat gaat, werd me zijn levensverhaal verteld :). Daar realiseerde ik me, en dat bleek achteraf de eerste keer van vele keren te zijn dit weekend, dat iedereen eigenlijk alleen maar geliefd en gelukkig wilt zijn. Liefde als levensbron ofzo.. Later in het weekend realiseerde ik me dat achter álles - verdriet, boosheid, eenzaamheid, vrolijkheid, geluk - een universeel verlangen naar liefde schuilt.

 

Vrijdagochtend vertrok ik richting Balkbrug (nee, ik had er ook nog nooit van gehoord ;)) en werd ik later op de dag hartelijk welkom geheten door Michiel en Carolien, de organisatoren van Human Awakening. Hun 4 maanden oude dochtertje schonk mij de liefste glimlach van de dag (liefde!) en ik merkte dat ik een beetje (beetje hé...) kon ontspannen. Nadat ik mijn spullen een plek had gegeven en mijn bed had opgemaakt, zette ik mijn mobieltje uit en verkende ik het terrein een beetje. We werden niet lang daarna bij elkaar geroepen voor de start van het weekend. Na ons aan elkaar voorgesteld te hebben en wat praktische zaken doorgenomen te hebben, werd ons verzocht de stilte in acht te nemen.

 

Stilte... niet praten, niet bezig zijn met de ander, stil zijn, luisteren naar de orkaan in mijn hoofd, observeren van die gedachtes en laten gaan... Het is best raar om eens niet vriendelijk te hoeven zijn, helemaal bij jezelf te mogen blijven en niet te praten. Je hebt toch steeds het gevoel dat je even moet knikken naar de ander als je langs elkaar loopt of dankjewel moet zeggen als iemand de deur voor je open houdt. Maar omdat iedereen hetzelfde doel had, werd de stilte ten opzichte van de ander al vrij snel heel prettig. Eens even niet leuk doen! Eens even niet glimlachen! Eens even geen gesprekjes voeren! Ik merkte dat ik er vrij snel aan gewend raakte; ik vind het sowieso helemaal niet zo erg om stil te zijn op zijn tijd. Waar ik wel mee vocht was het eenzame gevoel dat ik voelde en beleefde; alsof de "leuke" wereld er helemaal niet meer was. Moest ik eigenlijk niet gewoon naar huis gaan? Was dit allemaal wel de juiste timing? Ik besloot toch nog maar even te blijven.

Na de eerste yoga en meditatieles gingen we eten en ik heb daarna mijn bedje opgezocht. Daar was de eerste confrontatie met mijn mobieltje... Ik besloot mezelf 10 minuutjes schermtijd te gunnen en daarna mijn mobieltje weer op vliegtuigstand te zetten. Fijn om ook even contact te hebben met een paar zonnetjes en te laten weten dat ik oké was. Ik ben vervolgens in een onrustige, klamme slaap gevallen.

 

Zaterdagochtend volgde er een meditatie- en yogales in de mooie yogaruimte van het boerderijtje. Ik voelde mijn lijf tintelen, slapen, pijn doen en kraken, maar het voelde vooral meer open en een soort van bevrijdend. Tijdens de pauze vond ik in het gras bij de vijver een steeltje met 5 "klavertjes 4" boven elkaar! Ik was inmiddels door alle stilte, indrukken en emoties zo labiel als wat, dus ik moest huilen, heel hard en veel..

Na de les volgde er een stuk theorie over meditatie en hoe de Boeddhisten, Hindoeisten en het taoïsme het bedoeld heeft. Leven in het hier en nu! Ademhalen, bewustzijn! Jezelf liefde geven! Niet boos zijn op wat is, maar het accepteren!

Oef, wat confronterend! Tijdens de theorieles voelde ik weerstand opkomen en volgde er een ontzettende strijd tussen hoofd en hart. Dat hart van mij liet toch eens écht van zich horen, zeg. Na de theorieles gebeurde er van alles in mijn lijf en heb ik opnieuw vreselijk gehuild. Ik kreeg een kop soep gebracht door Michiel, wat mij zo'n warm en dankbaar gevoel gaf dat ik daar op dat tuinbedje voor het eerst in het weekend helemaal toegaf aan wat ik voelde en dacht en ik, uiteindelijk, in een diepe slaap viel.

Na 2,5 uur werd ik wakker en was het opnieuw tijd voor een yoga- en meditatieles. Ik merkte dat mijn lijf al iets soepeler werd en ik langer kon blijven zitten. Het is trouwens heul lastig een "neerwaartse hond" te doen met een dove, dikke teen, haha, maar dat ter zijde!

Die avond was ik aan de beurt om samen met een drietal anderen de avondmaaltijd te verzorgen. Bijzonder hoor, hoe je kunt samenwerken zonder al te veel woorden te gebruiken! Heel mooi om te zien en te ervaren. Na de maaltijd weer even schermtijd gegund en in slaap gevallen.

Het gevoel naar huis te moeten was weg, maar er was een soort van "let's do this" in de plaats gekomen. Ook merkte ik dat ik de verwachting van het antwoorden krijgen los had gelaten en ik meer "go with the flow" kon zijn. Hier en nu!

 

Zondagochtend na de meditatie- en yoga les volgde opnieuw een stukje theorie over liefde, geluk en vrede. Michiel legde in zijn lessen veel nadruk op het leven in het hier en nu, op vertrouwen op dat wat er is en dat álles al verbonden is.

En daar.. op zondagmiddag onder een boom bij een boerderijtje in Overijssel viel voor mij het kwartje over wat "leven in het hier en nu" écht is. Mildheid voor jezelf in het huidige moment. Ik voelde de frons tussen mijn wenkbrauwen zachter worden; mijn "ik begrijp de wereld soms niet- frons" die de laatste maanden zo aanwezig was, leek zich ervan bewust dat hij me vooral veel spanning bracht en trok zich meer en meer terug.

Ik probeerde best altijd al heel erg in het moment te leven, zeker ook met het zoeken en vinden van klein geluk iedere dag, maar dit gaat over een diepere laag. Alleen in het hier en nu leef je! En dan is het de kunst om het hier en nu te observeren, aan te nemen en te accepteren. Ik bedacht me waar en voor wie ik dankbaar voor was en stuurde deze dankbaarheid in gedachten naar al die mensen. Mildheid voor jezelf, maakt je milder naar anderen, zonder daarbij het gedrag van mensen die je kwetsen goed te keuren, maar ook daar zit het verlangen naar liefde onder. Liefde voor anderen, begint bij liefde voor jezelf. Be the change you want to see in this world!

 

Het klinkt nu een beetje alsof ik "verlicht" ben ofzo, maar niets is minder waar. Ik voelde ook opluchting toen het weekend voorbij was en ik met de radio op volumestandje 15 (muziek!) naar huis reed. Opgelucht omdat ik het was aangegaan en ik terug kon naar de "gewone" wereld. Trots op mezelf en dankbaar voor alle mooie dingen die er gebeurd waren.

 

Dus... het antwoord op de vraag van mensen: "enne, hoe was het"? is "heftig, prachtig, confronterend en verwarrend, maar bovenal een mooi stap in het proces van nu"! De orkaan is een briesje geworden en het is aan mij om ook dat in het hier en nu te houden. Stil zijn, luisteren, observeren, accepteren, aandacht en ademhalen...

Vandaag sijpelt alles nog een beetje door en merk ik dat ik op zoek wil gaan naar hoe ik de meditaties en yoga kan inbouwen in mijn leven op een manier die prettig voor mij voelt. Het door de kamer dansen op fijne muziek of keihard lachen om niks werkt voor mij ook heel goed. Het zit 'm in de combi denk ik en vooral in de mildheid en liefde naar mezelf! Het hoeft niet perfect, het kan niet perfect; het is zoals het is!

 

Mocht je zelf de retraite willen ervaren? Op www.humanawakening.org vind je meer informatie. Ik kan de retraite van Carolien en Michiel zeker aanraden, omdat ze er op hun manier iets heel eigentijds van maken, waardoor het niet (heel) zweverig is, maar ook concreet en tastbaar. Dat naast de prachtige omgeving waarin ze deze retraite geven.

 

Mocht je er met mij over van gedachten en/ of gevoel willen wisselen, je weet me te vinden!

 

Namasté

Deel op Facebook
Deel op Twitter
Please reload

Recente berichten

April 3, 2019

March 26, 2019

December 21, 2018

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload